பிப்ரவரி இதழில்

தொல்காப்பியர் உயிர்களை அறிவின் அடிப்படையில் ஆறாகப் பிரித்தார். மனிதரை ‘மனம்’ என்ற ஆறாம் அறிவினர் என்றார். உயிர்கள் உடலைச் சார்ந்தவை என்றும், உடல்கள் இன்பத்தைச் சார்ந்து வாழ்கின்றன என்றும் அவர் கருதினார்.

“எல்லாம் உயிர்க்கும் இன்பம் என்பது

தான் அமர்ந்து வரூஉம் மேவற்றாகும்”

என்பது அவரது நூற்பா.

‘காதலிக்கத் தகுதியுள்ள, ஒத்த வயதுடைய ஆணும் பெண்ணும் இறைவனின் ஆணைப்படி ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பது காதல்’ என்றார் அவர். ‘தாம் திட்டமிட்டபடி, ஓர் ஆண் மகனும், ஒரு பெண் மகளும் சந்திக்கின்ற சூழலைக் கடவுள்தாம் முதலில் அமைத்துத் தருகின்றார்’ என்பது தமிழர் நம்பிக்கை. காதலரிடையே இருக்க வேண்டிய பத்துப் பொருத்தங்களுள், ‘சாதி’ என்ற பொருத்தம் தொல்காப்பியத்தில் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஏனெனில் சாதி அப்போது தமிழரிடையே இல்லை.

“ஒன்றே வேறே என்று இருபால் வயின்

ஒன்றி உயர்ந்த பாலது ஆணையின்

ஒத்த கிழவனும் கிழத்தியும் காண்ப”

என்பது, தொல்காப்பியர் காதல் விளைவுக்குத் தரும் விளக்கம். ‘காதலில் நண்பர்களோ, தோழியரோ, பெற்றோர் பெரியோரோ துணை போவதில்லை. ஒன்றி உயர்ந்த பாலான கடவுள் மட்டுமே துணை போகின்றார்’ என்றார் தொல்காப்பியர்.

மாணிக்கவாசகர், காதலில் கடவுளின் செயலை ‘விளைவு’ என்றார். ‘வங்கக்கடலில் போடப்பட்ட முளைக்குச்சி (நேர்கழி) அரபிக்கடலில் போடப்பட்ட நுகத்தடியின் துளையில் சென்று பொருந்திக் கொண்டது போல, ‘அந்த விளைவு’ என்னை அவளோடு சேர்த்து வைத்தது’ என்பது மணிவாசகரின் திருக்கோவையார் செய்தி.

காதலில் கடவுளின் சித்தமானது படிப்பு, பணம், சாதி, ஆதிக்கம் போன்ற காரணிகளைப் பார்ப்பதில்லை. ‘இன்னார்க்கு இன்னார் என்று எழுதி வைத்தானே தேவன் அன்று’ என்று பாடப்படுவது போல், காதலில் கடவுள் சித்தம் திட்டவட்டமாக முன்குறித்துச் செயல்படுகின்றது.

திருமணம் பற்றிய ஆரியக் கோட்பாடு வேறாக இருந்தது. திருமணத்தில் ஆண் ஆதிக்கமே கோலோச்சியது. ஆரியரின் எண்வகைத் திருமணங்களுள் ஏழு திருமணங்களில் கொஞ்சமும் வயது பொருத்தமற்ற ஆணுக்கு, அழகான இளம் பெண் தாரைவார்த்துத் தரப்படும் போகப் பொருளாகவே இருக்கின்றாள். தேவரும், மேல்சாதியினரும் காமவயப்பட்டு, மணந்து, காமம் தணிந்தபின் பிரிந்துபோவதை அவர்கள் ‘கந்தர்வ மணம்’ என்று பெரிதாகப் பேசினர்.

ஆரியர் தங்களின் சாதி, திருமணக் கலப்பால் கெடக்கூடாது என்பதற்காகக் காதலைப் பழித்தனர். காதலித்து ஓடிப்போகின்றவர்களை ‘ஓடுகாலிகள்’ என்று இழித்துரைத்துக் காதலைக் கொச்சைப்படுத்தினர். ஆனால் தமிழரோ,  காதலர் ஓடிப்போவது, தமிழரின் ‘பண்பாட்டு மரபு’ என்று போற்றினர். காதல் காவியங்களான சங்க காலத்து 2000க்கும் மேற்பட்ட பாடல்கள், ஓடிப்போவது முதல் காதலரின் எல்லாச் செயல்பாடுகளையும் போற்றிப் பதிவு செய்கின்றன.

தன் பாரம்பரிய உயர்ந்த பண்பாட்டை மறந்த இன்றைய தமிழன், ஆரிய அநாகரிகத்தைக்  காப்பியடித்துக் காதலைப் பழிக்கின்றான். அதனால் அவன் கடவுளைப் பழிக்கின்றவன் ஆகின்றான். காதல் என்பது கடவுளின் ஆணை என்றார் தொல்காப்பியர். ஆரியத்தால் பித்தனான தமிழன், காதலரை ஆணவக் கொலை புரிகின்றான். இவனைக் கடவுள் எப்படி மன்னிப்பார்?

– அருட்திரு ஆ. சிலுவை முத்து, ச.ச.